Socrates
Gnothi seauton...
همه، حمّالِ عیبِ خویشتنید...
طعنه بر عیبِ دیگران مَزنید...
تا از کسی یا چیزی که آزارت میدهد
به راحتی دل بکنی...
آرام آرام دلمان به بی کسی
صدایمان به سکوت و
چشم هایمان به تاریکی عادت کرد...
درکت کند...
و تو را همانگونه که هستی بپذیرد...
و عاقبت در میابی که او از همان آغاز
خودت بوده ای...
آنکس که غریب نیست،شاید که دوست نباشد...
می رنجانندم مُدام...
از دشمنان
چیزی در خاطرم نیست...
خاموش ها ، گویاترند...
در خموشی های من فریادهاست...
که اگر به سگی غذا بدهی
هرگز تو را گاز نخواهد گرفت...
و نه هیچ انسانی دوستِ تو...
بلکه هر انسانی، آموزگارِ توست.
که پیشآمدها را زود فراموش کنند...
منِ زیرِ کتاب ها مدفـــــون...!
چیزی در این جهان نیست
که به کوشِش بی ارزد...
من مُرده ام
و شب هنوز هم
گویی ادامه ی همان شبِ بیهوده است...
هرگز سرانجامِ خوبی ندارد...
و
حرف زدن و درست فهمیده نشدن ، دلهره ای دیگر ...
راــهِ مـــا چــــو سـَــد شـَــوَــد ـبـاز و ـبـاز ، مـَـســتـــیــــمـــ
رَنـــجـــِ مـــا عــَـدد شـَـــوَــد ـبـاز و ـبـاز ، هـَـســتـــیــــمـــ
جــــانــــِ مـــا عــَـدد شـَـــوَــد ، هـِـــیـ دِرـاز هـَـســتـــیــــمـــ
ـبــاز و باز هـَـســتـــیــــمـــ ، ـدَر فــَـــراـز هـَـســتـــیــــمـــ
بـــیاعـــتــراـضــ هـَـســتـــیــــمـــ ، هـِـــیـ دِرـاز هـَـســتـــیــــمـــ
در حــِـصـــارِ بــی نَـصیـبِ چـون مَنی نشَــسـتـه
......
ذاتــــــــِ بـــــَـــد نــیــکــو نگردد
چونــکه بُنیادش بـــــَـــد است